"Potjes creëren is niet hetzelfde als beleid maken"

Eurosmaandag 06 november 2017 11:59

Als ChristenUnie-SGP krijgen wij de indruk dat het college van Gedeputeerde Staten zich vooral laat inspireren door 65 jaar Donald Duck en dan met name Dagobert. Het college zwemt tevreden in haar pakhuis met geld. Het houdt haar geluksdubbeltje stevig vast en schermt met de hoogste economische groei, die ons echter vooral in de schoot geworpen wordt.

Tegelijkertijd zien we dat de uitvoering van beleid achterblijft bij de politieke ambities en komt nieuw beleid traag van de grond. Een nota Fietsbeleid kost blijkbaar een collegeperiode. De nota is in 2015 aangekondigd en als het meezit, krijgen we die in de herfst van 2018. Ook voor energiebesparing in bestaande bouw ligt er al drie jaar lang €10.000.000,= op de plank. Hopelijk krijgen we aan het eind van dit jaar een uitvoeringsprogramma. 

Datzelfde geldt voor de voorgenomen fondsen ten behoeve van innovatie en duurzaamheid. Ook hiervoor lopen de voorbereidingstijden op tot meer dan twee jaar. En dan hebben we een fonds, maar is er nog geen cent geïnvesteerd in de beoogde doelen. Kortom, aan geld ontbreekt het ons niet, maar de uitvoering gaat langzaam. En het college lijkt daar zelf niet zo mee te zitten. In de mid-term review wordt heel wat op de eigen schouder geklopt. De begroting ademt een toon van grote tevredenheid.

Wij vragen ons af of de provincie wel voldoende is toegerust om alle plannen die we hebben uit te voeren. Een potje creëeren is nog geen beleid uitvoeren. Het begint effect op onze geloofwaardigheid te krijgen. Waar wordt die traagheid door veroorzaakt? Is dit ook een kwestie van prioriteiten? Is het een kwestie van te weinig mensen? Een kwestie van te veel willen? En belangrijker: wat kunnen we er aan doen om te zorgen dat we onze ambities wel kunnen verwezenlijken?

De ChristenUnie-SGP zou graag het beleid wat meer in lijn brengen met de uitdagingen waar wij voor staan. Aangezien dit deze collegeperiode een structureel probleem is gebleken, moeten we onszelf de volgende praktische vraag durven stellen: moeten we als Provincie organisatorisch meer mensen beschikbaar stellen, of we plannen we teveel projecten die we eigenlijk niet aankunnen?

Want ook in dit opzicht mogen we als provinciaal bestuur geen verwachtingen wekken die we niet waar kunnen maken. En om dan maar net als Dagobert Duck genoegzaam te blijven zwemmen in het geldpakhuis, doet geen recht aan onze plicht om het geld van de gemeenschap op een zorgvuldige wijze te besteden ten bate van het algemeen belang.