Maidenspeech Yvonne Buit
Maidenspeech Yvonne Buit
Op maandag 1 juni hield Statenlid Yvonne Buit namens de ChristenUnie haar maidenspeech. Dit is de eerste bijdrage van een nieuw Statenlid in de Provinciale Statenvergadering. Hieronder kunt u deze bijdrage lezen.
Geachte voorzitter, Statenleden, gedeputeerden, fractiemedewerkers en ambtenaren, leden van de griffie en alle andere aanwezigen.
Het is erg bijzonder om hier voor u te staan. Nu verwacht u misschien een verhaal over hoe ik nooit gedacht had de politiek in te gaan of wat voor tegengestelde carrière hieraan vooraf ging en wat voor bijzondere wending deze stap is. Maar dan komt u bedrogen uit. Het is voor mij namelijk bijzonder omdat het juist vanaf kinds af aan al mijn droom is om de politiek in te gaan. Niet omdat ik uit een politiek nest kom waar het gebruikelijk is, maar omdat van jongs af aan mijn ouders me hebben meegegeven dat als je iets wilt veranderen, de politiek de plek is om dat te doen. Dus hier ben ik dan.
Maar als perfectionist met faalangst is het niet makkelijk om te dromen van actief zijn in de politiek. Regelmatig bekruipt mij de twijfel en onzekerheid:
Ben ik wel goed genoeg? Wat als ik de complexe stukken niet begrijp? Wat als ik een verkeerde keuze maak? Moet ik niet standvastiger zijn in wat ik vind? Allemaal vragen die me meer bezig houden dan ik eigenlijk zou willen. Of toch niet? Want is twijfelen en jezelf bevragen niet juist hetgeen waar we als politici mee bezig moeten zijn? Ik zou niet een leven zonder twijfel willen. Want wie weet er nou echt wat de beste oplossing is voor netcongestie? Wie weet nou echt waar we goed aan doen, wat achteraf gezien de beste keuze is? Ik wil juist dingen in twijfel trekken, oprecht luisteren naar anderen om de best mogelijke keuze te maken. In plaats van doen alsof ik alle antwoorden heb en bij m’n standpunt blijven omdat het nou eenmaal mijn standpunt is. Debatten draaien voor mij dus om luisteren en bevragen en niet om simpelweg mijn vastgestelde standpunt te verkondigen.
Gelukkig twijfel ik niet aan alles. Ik ben opgegroeid in een gezin met vier oudere broers en leerde ook al snel dat ik vooral gelukkig ben als de mensen om me heen ook gelukkig zijn. Daarbij draait het dus niet om het geluk van het individu, maar juist van de gemeenschap als geheel. Daarnaast vormen de kernwaarden van het Christelijk geloof mijn solide basis waarvandaan ik probeer het goede te zoeken. Vanuit de christelijk sociale politiek wil ik me dus juist inzetten om ervoor te zorgen dat we als samenleving tot bloei komen.
Luisteren naar anderen is dus een groot onderdeel voor mij van wat politiek is. Participatie hoort daar, ook bij een abstract niveau als de provincie, zeker bij. Toen ik actief werd als commissielid sloot ik me dus ook gelijk aan bij de Statenwerkgroep inwonersparticipatie en ik ben over het algemeen blij met de participatietrajecten die lopen binnen de provincie. Een participatieverordening ligt hier ten grondslag aan. We kunnen ons vinden in de voorgestelde uitgangspunten, de uitzonderingen die gemaakt worden en het voorstel om na twee jaar te evalueren. Daarom steunen we de voorliggende participatieverordening.
